माझ्यात वसतोय आणखी

माझ्यात वसतोय आणखी
एक मी अनोळखी
पूर्ण भिन्न
करतो मला विषण्ण.
अंधाराची मला आवड
त्याला उजेडाची ओढ
सरळ वाटेचा मी पथीक
त्याला अज्ञात रस्त्यांची ओढ.
सरपटणारा मी कीडा
त्याची गरूड भरारी
तो सागरतळ ढुंढणारा
मी भयग्रस्त उभा किनारी.
मला भय शब्दांचे
त्याला कवितेचा लळा
नक्षत्रांचा तो वासी
माझ्या पावली धुरळा.
आता वाटे त्याची मला
क्षणोक्षणी रोज भीति
जाब त्याला विचारावा
अशी नाही माझी छाती.
माझ्या पाठीवर कसे
फुलपाखरांचे पंख
जीवा बसतात रोज
मखमली डंख.
कसे आले हे डोळ्यांत
चांदणे अलौकीकाचे
त्यात तसू तसू वितळे
माझे अंग पार्थिवाचे.
त्याची उष्ण-ओली धग
नसानसांत भिणते
त्या आसक्त ओढीत
गात्र गात्र शिणते.
त्याची जिद्द आहे मला
माझ्यातून ओढायचे
कोरी करण्यास पाटी
सारे आयुष्य खोडायचे.
दावा साधेलंच तो
मला गाठून एकांती
श्राद्ध घालूनिया माझे
त्याला मिळेल प्रशांती.